ajanskamu @ gmail.com

           Gün olur yalnızlığın en dip yerindeyim, her yer kızıl bir nehir gibi busbulanık dökülür üstüme,dökülüyor hiç durmadan…..

             Ve gözlerimde dağların karlı dorukları,öyle yaman bakar ki, rüzgarlar ters döner ,poyrazlar eser, yüzüme vurur, bir yanımı hasret sarar ,bir yanımı özlem...Bir yanım yangınlar içinde alevlere tutulur, bir yanım yağmur yüklü,mısralar yakar,dilimde hep aynı türkü,ağıt çalar lirik ezgilere…

           Uysaldır bir yanım, sus pus içinde, bir yanım öfke seli akıp gidene……

          Sonra ufuklar kızıla boyanır ve güneş bereketli sofrasını toplarken yeryüzünden, bir hüzün çöker,dağ başları dumanlanır, sislenir,kaç hasret tükenir yüreğimde..Ne yapsam lafım geçmiyor pınarlar misali yine kaç ağlamaklı gözler..Ve an olur bir “çocuk gülüşü” belirir tenha vakitlerde,gözleri bahar yüklü,gözleri hoyrat bakışlı…

          Bir “çocuk gülüşü” bayramlar gibi gelir bana bu uzak yerde,sarı sarı altınlar gibi,ne bileyim yakut,zümrütler gibi…Ya da en kutsal ödüllerden daha öte.Çünkü,ancak o sıyırır üstümden bütün dertleri,bütün kederleri….

            Bir “çocuk gülüşü” diyorum, müjdeler verir gibi,tadına doyum olmaz armağanlar gibi,saftır çünkü,çok sevecen,bir o kadar da içten.

              An olur fikrimde gelincikler depreşir ve aklım demir pencereme takılı,hep bir çocuk beklerim gözlerinde gülücükler olsun.Gökyüzünden kopmuş bir tutam mavi,yitik düşünü yüreğime işler gibi, bir tutam sevgi….

                  Anadolu’da çocuklar vardır gözleri güleç,yüzleri yaralar içinde….Bir öğretmenin yüreğine serin dokunuşlar bırakır gibi öyle gevrek,öyle içten…

 

    Sana diyorum Ali,Fatma,Ayşe,  sana diyorum ey çocuk!

Bil gül,gülücüklerle güller açsın bu bahar mevsiminde,her yerde….

   Ya da sen boş ver, aldırma tüm bu dediklerime,usulca beni unut,yeniden diril kemendinle.

İbrahim KAYA